Salade Emeralda en een nieuwe blog!

In maart ben ik met mijn schoonzusje een lifestyleblog voor moeders begonnen: Boekenwurmpje 

Hierin schrijven wij – dagelijks! – over de dingen die ons bezighouden. We schrijven bijvoorbeeld recensies over kinderboeken, zoeken de beste webshops, de fijnste kindvriendelijke cafés en vragen kinderexperts om advies. Verder berichten wij over werelds babynieuws! Van alles passeert er de revue. Die blog groeit met ons mee. Nu gaat het over baby’s, straks over dreumesen en op den duur wellicht over pubers!Mooi spul verzamelen – gedichtjes voor vrijdag, hebbedingen voor in de kinderkamer of dingen waar we gelukkig van worden – hoort daarbij. En eten dus ook! Er is immers niet veel waar ik zó gelukkig van word als van lekker eten! En ik hoop van harte dat ik deze liefde aan mijn dochter kan overbrengen. Voor vandaag een hele lekkere gezonde salade. Cáto is dol op broccoli. Ze noemt het "boem" waarmee ze "bloem" bedoelt en ze hapt de "bloempjes" zo van de stronk! 

receptje:

1 stronk broccoli

1 bakje broccolini/bimi

1 citroen, sap en schil

1 prei, schoongespoeld en in dunne plakjes gesneden

3 el olijfolie

2 teentjes knoflook, in dunne plakjes

3 handen vol verse spinazie

bosje peterselie, grof gehakt

3 el amandelschaafsel, geroosterd in een droge koekenpan

driekwart pakje fetakaas, naar smaak, in grove stukken

Verwarm de oven voor op 250 graden Celsius. Ja, echt, zo heet.

Snijd de broccoli en bimi in grove stukken en doe in een grote braadslede, samen met de prei. Meng de olijfolie, peper en citroenschil door de groente. Strooi er de plakjes knoflook overheen. Zorg ervoor dat er niet teveel groenten op elkaar gestapeld liggen omdat ze dan in hun eigen vocht gaar stomen. Dat wil je niet. De hele hete oven maakt de groente gaar maar wel knapperig. 

Zet de groente twaalf minuten tot vijftien minuten in de oven.

Doe de groente over in een grote saladeschaal en meng de spinazie erdoorheen. Door de hitte van de groente slinkt de spinazie. Meng de peterselie, het amandelschaafsel en de fetakaas er doorheen. Da’s pas een fijne salade!  

     

Haricots verts en courgettesalade met tahinidressing

Lieve lezer,

Deze arme blogster kon niet leven van bloggen alleen. Helaas moest ze aan het werk! Vergeef mij dus mijn minder frequente blogs maar blijf wel lekker koken van mijn site. Wanneer ik een nieuwe balans heb gevonden tussen werken, moederen, koken, sporten en schrijven dan komen de blogs vanzelf weer. Heb geduld en genade met mij.

Van onderstaande salade (uit "Veg!") wordt ieder mens blij. Zelfs de werkende moeder die vergaderingen binnenstapt met yoghurt op de mouw van haar colbert, zelfs de krijsende dreumes middenin een afschuwelijke vorm van peuterpubertijd. Ik zweer het!


voor de tahinidressing:
1/2 teentje knoflook tot pasta gestampt met een snufje ruw zeezout
2 el lichte tahini (eerst de pot goed doorroeren. Tahini koop je bij de natuurwinkel)
fijngeraspte schil en sap van een halve citroen
sap van een halve sinaasappel
1/2 tl vloeibare heldere honing
2 el olijfolie
zeezout en peper

Voor de salade:
2 el olijfolie
3 middelgrote courgettes (ongeveer 400 gr) in plakjes van 3 mm
sap van een halve citroen
1 rode chilipeper, van zaden ontdaan en fijngesneden
ongeveer 125 gr haricots verts, puntjes eraf
4 volle handen saladebladeren
12-18 ovengedroogde tomaten (snijd je tomaten doormidden, besprenkel ze met olijfolie, zeezout, peper, een laurierblad, verse tijm, een halve tl suiker en zet ze anderhalf uur op 150 graden Celsius in de oven)
handvol munt, fijngesneden

Maak eerst de dressing. Doe de knoflook in een schaaltje met de tahini, citroenschil en sap, sinaasappelsap, honing en wat peper en roer goed door elkaar. De dressing kan wat dik zijn en in een pasta veranderen maar maak je geen zorgen. Je kunt hem verdunnen door er wat water door te roeren tot je een romige druipende dressing hebt. Maak de dressing dus niet te dun! Roer er dan de olijfolie door. Proef en voeg eventueel wat exra zout en peper toe. De dressing is nu klaar voor gebruik.

Verhit de olijfolie in een grote koekenpan met antiaanbaklaag op hoog vuur en bak de plakjes courgette in gedeelten in een paar minuten tot ze zacht en aan beide kanten bruin zijn. schep ze in een schaal als ze klaar zijn.

Als je zo alle courgettes hebt gebakken, verdeel er dan ruim zout en peper, citroensap en chilipeper over en schep goed om.

Breng een pan met gezouten water aan de kook. Doe de haricots verts erin, breng het water weer aan de kook en blancheer ze in een minuut. Giet af en dompel ze in koud water. Giet weer af, dep droog met een schone theedoek en voeg toe aan de rest van de salade.

Stel de salade samen. Verdeel de bladeren over een grote ondiepe schaal en leg hier de courgettes, haricots verts, tomaten en munt op. Besprenkel met lekker veel tahinidressing en dien op.

Speltsalade met pompoen en venkel

De afgelopen weken heb ik veel nagedacht over mijn blogs. Met name http://evaverwondert.blogspot.nl/  bezorgt mij kopzorgen. Sinds ik weer in Nederland woon verwonder ik me minder. Hoewel het mij een raadsel is waarom er wateroplosbare folie om vaatwastabletten zit of waarom HG’s oplossing tegen zilvervisjes in zo’n grote fles verkocht wordt. Volgens de reclame heb je na één keer gebruiken van het wonderspul “nooit meer last van zilvervisjes”: wat moet ik dan in vredesnaam met de rest van die fles? De hele wereld zilvervisjesvrij maken? Ik erger me bovendien groen en geel aan al die mensen die “helemaal leuk" en "helemaal top(pie)" zeggen. “Spijkerbroekje, bloesje erin, hakjes”: “helemaal leuk!” 

Vannacht schrok ik wakker. Mijn blog van gisteren http://evakooktover.blogspot.nl/search?q=pannenkoeken bevatte het werkwoord “versnaperen”. Ik weet niet hoe ik daarop ben gekomen. Volgens mij bestaat het woord niet en ik bedoelde “vergapen” maar in zekere zin bedoelde ik ook “versnaperen”. Wat ik namelijk bedoelde uit te drukken was het plezier in het kijken naar schoonheid en de gelukzalige anticipatie/de belofte dat je misschien zelf ooit ook zo mooi zou kunnen wonen. Het kijken naar mooie dingen als het eten van een stuk chocolade of een andere lekkere versnapering.

Samenvattend komt het hier op neer: ik schrijf minder maar kook meer, ben liever blij dan cynisch maar beste lezer, verlaat mij niet! Mocht er echt een dringende behoefte aan ergernissen ontstaan dan kan ik altijd zien wat ik kan doen. Zolang Emile Ratelband zich met zijn dikke lijf in een skipak hijst voor programma’s als “Vliegende Hollanders” en dan niet van de schans durft te springen heb ik altijd materiaal. Geloof me.

Voor vandaag een salade met spelt.

Het recept komt uit "Veg!":

1 kleine flespompoen, in kleine blokjes gesneden

4-5 el olijfolie

2-3 venkelknollen, in grove stukken (bewaar het groen als dat eraan zit)

1 teentje knoflook, fijngehakt

50 gr walnoten

200 gr spelt (te koop bij de natuurwinkel)

sap van een halve citroen

20 gr harde geitenkaas of Parmezaanse kaas, geraspt, plus wat extra voor erbij

klein handje peterselie

zeezout en versgemalen peper

Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius. Doe de stukken pompoen over in een grote braadslede. 

Sprenkel er 2 el olijfolie over en breng goed op smaak met zout en peper. Roer even door, zodat de pompoen met de olie bedekt is.

Zet in de oven. Snijd ondertussen de venkel en voeg de venkel en het teentje knoflook na vijftien minuten toe. Roer even door met een extra eetlepel olijfolie. Laat twintig minuten in de oven staan (bij mij duurde dit overigens bijna veertig minuten) tot de groente zacht is en aan de randen begint te karamelliseren. 

Strooi de walnoten erover en zet nog ongeveer tien minuten in de oven. De noten moeten dan licht geroosterd en geurend zijn. Als je de salade warm wilt eten (JA, veeeeeel lekkerder!) kun je de groente direct uit de oven door de spelt roeren.

Kook de spelt terwijl de groenten in de oven staan in ruim en goed gezouten water tot het gaar is maar nog wel bijt heeft. Bij spelt duurt dat, in mijn optiek, vijfentwintig minuten. Giet af en laat wat afkoelen. Roer de gebakken groenten, walnoten en olie uit de braadslede erdoor, de rest van de olie, het citroensap, de kaas, peterselie en het venkelgroen. Breng op smaak met zout en peper en schaaf er wat extra kaas over.

De beste vinaigrette

Mijn moeder noemt mij vaak een konijn en ik heb al lang geleden besloten dit niet als belediging op te vatten. Het konijnschap heb ik te danken aan mijn liefde voor sla. Ik bedoel blaadjes sla. Ik houd ook heel erg van salades maar het gelukkigst word ik van gewoon sla met vinaigrette, (dus zonder feta, tomaat, komkommer, pijnboompitten of allemaal andere opsmuk). Ik kan bergen sla eten en dus ben ik, althans volgens mijn moeder, net een konijn. Dit zijn mijn twee favoriete vinaigrettes.

Ooit las ik dat Jonnie Boer de olijfolie van de vinaigrette verwarmt om ervoor te zorgen dat de dressing dik en lobbig wordt. Dat is een hele lekkere vinaigrette:

2 el dijonmosterd

3 el rodewijnazijn

1 dl echt lekkere olijfolie

2 el gehakte peterselie

zout en peper

Hak de peterselie fijn, doe de azijn met peper en zout bij de mosterd en klop goed.

Blijf kloppen terwijl je de voorverarmde olie in een straaltje toe voegt.

Maar deze vinaigrette met wat frambozenazijn is ook heel erg lekker:

2 el dille

1 tl dijonmosterd

1 tl grove mosterd

2 tl poedersuiker

2 el rodewijnazijn

10 el arachideolie

4 el olijfolie

zout en peper

frambozenazijn

Maak de dressing door de mosterd, de poedersuiker en rodewijnazijn met elkaar te mengen. Voeg dan geleidelijk de olie toe terwijl je roert. Breng op smaak met zout en peper en voeg frambozenazijn toe naar eigen smaak. De dille doe je door de sla. 

Tip 1: verdrink je salade niet in de dressing. Giet telkens een klein beetje vinaigrette toe, meng de sla met je handen door elkaar en kijk telkens opnieuw of je genoeg hebt.

Tip 2: Meng de dressing pas vlak voor het opdienen door de sla anders wordt je sla slap.

Tip 3: maak gewoon eens een groene salade met Kerst: er staan waarschijnlijk al genoeg zware koolhydraatrijke gerechten op tafel.

Tip 4: maak je vinaigrette in een leeg jampotje zodat je het restant nog een paar dagen in de koelkast kunt bewaren. 

Herfstsalade met pompoen en linzen

Als je ooit in New England bent geweest tijdens de herfst dan weet je dat de herfst niet mooier kan zijn dan daar. 

Als ik ergens vaak aan moet denken (wanneer ik aan New England denk) dan zijn het de mooie herfstkleuren en de markten vol met pompoenen. En dan met de auto door de heuvels rijden langs antiekwinkeltjes en zoeken tussen vreemde snuisterijen in de hoop een verloren gewaande Rembrandt te vinden. 

Als je dan thuiskomt en een pot Earl Grey hebt gezet dan kan de oven aan en maak je deze salade.

Voor drie personen (als maaltijdsalade) heb je nodig:

200 gram zwarte of groene linzen

een halve flespompoen in blokjes van 1 cm gesneden

olijfolie

1 tl komijnpoeder

1 tl scherpe paprikapoeder

1 zacht geitenkaasje, verkrummeld

1 handje vol klein gesneden munt

rode wijnazijn

zout en peper

Meng de blokjes pompoen met wat olijfolie, komijn en paprikapoeder. Leg ze op een bakplaat met bakpapier eronder en rooster in een voorverwarmde oven op 200 graden, ongeveer 15/20 minuten. De blokjes pompoen moeten gaar zijn en een beetje bruin. Op de helft van de baktijd even omschudden om ook de andere kant bruin te laten worden. Haal de pompoen uit de oven en laat afkoelen.

Week de linzen tien minuten in wat koud water. Laat de linzen dan uitlekken en doe ze in een pan met kokend water. Kook de linzen in dertig minuten gaar. Giet ze dan af en spoel ze om met koud water. Laat de linzen afkoelen.

Meng de linzen en de pompoen in een ruime saladeschaal. Breng de salade op smaak met rode wijnazijn, olijfolie en zout en peper. Meng de verse munt en de geitenkaas door de salade.

De salade is klaar. Nu lekker met een dekentje om de schouders naar MasterChef Australia kijken!

babytip: ik roosterde een paar stukjes pompoen in olijfolie en komijn maar zonder het scherpe paprikapoeder. Ik stampte de pompoen fijn met mijn pureestamper. Aardappels, zoete aardappels en pompoen worden behangplaksel wanneer je ze “prakt” in je keukenmachine. Baby’s hebben recht op een lekkere maaltijd dus doe dat alsjeblieft niet.

Spinaziesalade met aalbessen

Ik herinner me van heel vroeger dat ik met mijn vader aalbessen schoonmaakte. Hij vond die kleine felrode zure besjes heel lekker en we ritsten ze samen met een vork van het steeltje. Het was een gezamenlijk ritueel, net zoals de koffiepunten keurig uitknippen en inplakken. Het is een warme herinnering en ik moet er altijd aan denken wanneer ik aalbessen zie.

Uit diepe bewondering voor mijn vader durfde ik nooit goed toe te geven dat ik aalbessen eigenlijk te zuur vind. De bessen weten zelfs door een dikke laag suiker nog met al hun zuurheid door te dringen. Nu heb ik echter de beste bestemming voor de rode bes gevonden: in de salade!

Ik maakte zaterdag een salade van wilde spinazie, geroosterde sesamzaadjes, geitenkaas en aalbessen en die was heerlijk!

Mijn inspiratie komt uit Berlijn. Onze laatste avond in Berlijn vierden wij in restaurant “Der hahn ist tot” (Zionskirchstr. 40). Het restaurant is goedkoop maar goed. We aten een viergangendiner voor achttien euro per persoon. Om de kosten te drukken laten ze je zelf je soep opscheppen en de salade moet je zelf dresseren. Je krijgt witte wijnazijn met dragon, balsamicoazijn en olijfolie en je bedenkt zelf hoe je het wilt. In de salade van het restaurant zaten Du Puy linzen, gemengde groene sla en aalbessen. Een grote fles witte wijnazijn met verse dragon en wat olijfolie maakte het af.

Onderstaande salade is mijn eigen vondst.

Een paar handenvol wilde spinazie (de stugge steeltjes verwijderd, in grove stukken gescheurd, gewassen en gecentrifugeerd)

kleine zachte geitenkaasjes

een paar takjes aalbessen

sesamzaadjes (in een droge koekenpan kort geroosterd)

olijfolie

balsamicoazijn/ witte wijnazijn met verse dragon

peper en zout

op de foto’s zie je ook wat tomaat maar die zou ik er buiten laten!

Meng alles door elkaar en klaar.

Nectarine en tomatensalade met basilicumolie

Dit recept komt uit “Vegetarian” van Alice Hart. De combinatie van nectarines en tomaten is verrukkelijk. Serveer deze salade op een grote platte schaal. Deze salade was onderdeel van de lunch die ik zaterdagmiddag met mijn schoonzusje organiseerde naar aanleiding van de verjaardag van mijn schoonmoeder. In de komende week zal ik nog een recept van deze lunch met U delen.

4 rijpe nectarines

12 tomaten (wanneer U geluk heeft kunt U verschillende kleuren tomaten kopen: ik kon dit keer slechts groen-rood gestreepte, oranje en “gewone” pomodori vinden)

paar druppels citroensap

2 el olijfolie

zeezout en peper

2 bollen buffelmozzarella

12 blaadjes basilicum, gescheurd

2 el basilicumolie (recept volgt)

balsamicoazijn

Basilicumolie:

In de keukenmachine stopt U: 3 bossen basilicum (natuurlijk alleen de blaadjes), 1 gepelde teen knoflook, zeezout en peper. Terwijl de motor draait giet U er 200 ml olijfolie bij. Ik had voor de eerste keer het genoegen om een keukenmachine te gebruiken (te leen). Wat gaat het dan snel en gemakkelijk! U kunt natuurlijk ook de knoflook kneuzen in een vijzel met olijfolie en zeezout en peper, de basilicum in kleine stukjes snijden en alles in een vijzel fijnmaken. Een keukenmachine is echter ideaal. Ik hoop dat ik er binnenkort één krijg (!?). Dat zou wel handig zijn: Cato wordt morgen een half jaar en we gaan zo langzamerhand beginnen met babyhapjes! U begrijpt dat ik mij hier bijzonder op verheug? 

Cato in een jurkje dat ik als baby droeg

Salade:

Snijd de nectarines doormidden, verwijder de pit en snijd iedere helft in drieën.

Halveer de tomaten en snijd ze in gelijke stukken.

Leg alles op een platte schaal en besprenkel met citroensap.

Sprenkel er de 2 el olijfolie over en breng op smaak met zout en peper.

Scheur de mozzarella in stukken en leg de stukken tussen de nectarines en tomaten.

Lepel wat basilicumolie tussen de laagjes en naar smaak af en toe wat zout en peper.

Tot slot besprenkelt U de salade met een klein beetje balsamicoazijn.

Sperziebonensalade met gepekelde rode ui en geroosterde amandelen

Dit is momenteel mijn favoriete salade. De gepekelde ui is een zege. Je kunt dus ui in een salade doen zonder dat je drie dagen daarna nog steeds stinkt naar een haringstal! Je hoeft hem alleen maar een paar uur in azijn, water, suiker en zout te leggen. De ui krijgt hierdoor een veel mildere smaak.

1 pond sperziebonen
½ venkelknol
1 stronk bleekselderij
½ middelgrote rode ui
1 el citroensap
¼ cup (3 el) rode wijnazijn
¼ cup (3 el) water
1 tl suiker
½ el zout
een handvol amandelen
2 el + 2 tl olijfolie

Snijd de venkel, de bleekselderij en de halve ui in zo fijn mogelijke dunne plakken. Meng de venkel met het citroensap om verkleuren te voorkomen.

In een kleine kom meng je de azijn, de suiker, het zout en het water. Doe de ui erbij. Laat de ui nu minstens een uur pekelen. Hoe langer je de ui kunt laten pekelen hoe beter de smaak wordt. Ik heb het natuurlijk over een paar uur.

Breng een grote pan water aan de kook en kook hierin de sperziebonen in vier minuten gaar. Je kunt de sperziebonen in wat ijswater leggen om te voorkomen dat de boontjes nog verder doorgaren. Je kunt de bonen ook onder een koude kraan afspoelen. Kook de bonen dan een minuut korter.

Verwarm een theelepel olijfolie op een middelhoog vuur in een koekenpan. Voeg de amandelen toe en toast ze in drie minuten. Breng de amandelen dan over op een bord en breng ze op smaak met zout en peper. Wanneer de amandelen zijn afgekoeld hak je ze doormidden.

In een grote saladeschaal meng je nu de sperziebonen, de venkel, de rode ui en de bleekselderij door elkaar. Voeg twee eetlepels van het rode wijnazijnmengsel en twee eetlepels olijfolie toe. Breng op smaak met zout en peper. Schroom niet om de hele kom aan rode wijnazijn aan de salade toe te voegen (want dat is heel lekker).

Noot: de gepekelde uien zijn, net als de geroosterde amandelen, ook lekker in een groene salade.

Bieten

Doet U dat ook weleens? Na het eten op internet kijken hoe gezond Uw eten wel niet was? Wanneer ik groente, fruit of één of ander obscuur graan als quinoa (eigenlijk een zaad) eet, dan wordt mijn feestvreugde extra verhoogd bij het lezen van al die gezondheidsbevorderende eigenschappen die ik mezelf heb gegund. Ik vind rode bieten zalig en dat ze dan ook nog allerlei anti-oxidanten bevatten, mijn immuunsysteem bevorderen en als klap op de vuurpijl ook een positieve werking op het zenuwstelsel hebben, maakt het helemaal fijn. Het maakt me dan niet eens meer zoveel uit wat de positieve werking op dat zenuwstelsel precies inhoudt. Waarschijnlijk hebben rode bietjes een gunstig effect op het zenuwstelsel omdat ze kankerbestrijdend zijn of omdat ze aards zijn waardoor we onze zenuwen beter onder controle kunnen houden. Zet de biet ons wellicht met beide benen op de grond? Het zal wel zo’n hele logische uitleg zijn. Een kind kan de was doen. Daar hoef je echt niet al te lang over na te denken.

Het spreekt vanzelf dat ik slechts bij het vermoeden gezond te hebben gegeten, op onderzoek uitga. Ik ben natuurlijk niet zo stom om eerst een cinnamon bun (een hevig gesuikerd wit broodje in een spiraalvorm met heel veel kaneel en een enkele verdwaalde rozijn) te eten en daarna ook nog eens via Wikipedia te vernemen dat teveel suiker niet goed voor de mens is. Ik geniet van de zoetigheden die ik eet en daarmee is het klaar.

Om te voorkomen dat ik zelf op een cinnamon bun ga lijken, mag ik maar één cinnamon bun per week. Afgelopen week heb ik dat voor mezelf een beetje verpest. Ik kon mezelf niet beheersen en had het broodje al op voordat ik thuis was. Klappertandend van de kou liep ik te graaisnoepen uit het zakje. Die ene rozijn waarmee mijn broodje verrijkt was, viel door mijn eigen stomme gulzigheid op de grond. De suiker bungelde onaantrekkelijk aan mijn kin. Tot overmaat van ramp scheurde de onderkant van mijn papieren zak met boodschappen kapot en moest ik mijn aandacht dus verdelen tussen het broodje en de over de straat stuiterende peren. Wat een gedoe en dat terwijl uitgestelde behoeftebevrediging zo heerlijk kan zijn. Nu verwacht U natuurlijk het recept voor cinnamon buns maar die heb ik nog nooit zelf gebakken. Nee, ik geef U een gerecht met bietjes.
Gisteren maakte ik een salade met bieten en couscous die ik erg lekker vond. Ik deel hem met U zodat ook U al die heerlijke gezondheidsvoordelen van de biet kunt ervaren. U heeft misschien wel zin in wat licht verteerbaars alvorens de Christmas pudding en hertenbiefstukken U weer om de oren zullen vliegen. Het recept is afkomstig uit het kookboek “Fresh” van Annabel Langbein. Ik heb de hoeveelheden echter wat aangepast.

3 bietjes, gekookt, en in blokjes van ongeveer 1 cm gesneden. Geen voorgekookte bieten kopen hoor. De voorgekookte biet is net zo treurig als de nepkerstboom die inclusief kerstballen elk jaar weer van zolder wordt gehaald en als een paraplu wordt uitgeklapt. Gun Uzelf nou gewoon die gezellige groene bietenbladeren die uit de boodschappentas pieken. En een echte dennenboom.
2 el olijfolie
370 gr couscous
geraspte schil van 1 citroen
3 bosuitjes, in dunne ringetjes
3 stengels bleekselderij, in dunne plakjes
100 gr feta, verkruimeld
10 g muntblaadjes of korianderblaadjes (ik koos voor koriander)
4 el citroensap
50 gr geschaafde amandelen, geroosterd
4 el pistachenootjes, gehakt

Meng de olijfolie door de bietjes en voeg zout en peper naar smaak toe. Meng in een andere kom de couscous met de geraspte citroenschil, 1 theelepel zout en 500 ml kokend water. Laat 10 minuten staan en roer de couscous dan los met een vork. Meng er de bosui, bleekselderij, feta, munt- of korianderblaadjes en het citroensap door. Schep de couscous in een schaal en strooi er de amandelen, pistachenootjes en de bietjes over.